A niech to !!! Jutro minie rok jak napisałam
- TUTAJ- że powinnam zrobić prawo jazdy…

Porażka, żenada…. nie mam prawka…
Wciąż tylko analizuję i rozmyślam…

Ostatnio nieświadomie znalzałam ,,cel po za sobą”,
bo mając prawko mogłabym np. wozić mamę do lekarza,
albo częściej ja odwiedzać…

Nieco wczesniej na ulicy ,,wyfilowałam” instruktorkę – babkę,
bo taki chciałam mieć ,,komfort” podczas jazdy…

Niestety, nie potrafię ,,wyjść z kokonu”.
Myślę, że zdołam to zrobić ale będę wtedy żałować że
zrobiłam to tak późno, że odebrałam sobie wiele fajnych okazji…
Albo całkiem sobie odpuszczę….
Potrafię przekraczać ,,sferę komfortu” czyli wychodzę z kokonu,
jak z dentystą- boje się ale juz mam parę wizyt za sobą i wciąż się zapisuję-
ale wciąż przychodzi mi to z takim trudem!
Co to jest? Brak wiary w siebie? Niedowartościowanie?
…

Oj, i mi przydałoby się prawko!!!
Ale z tych czterech punktów:

-potrafię zobaczyć cel poza sobą,
- gdy jestem gotowy opuścić kokon,
- gdy nie liczę na moje zdolności a jedynie mój wysiłek,
- gdy umiem odpuścić sobie to, co można odpuścić

największy problem mam chyba z drugim.
Zresztą muszę przemyśleć chyba wszystkie…

Ostatnio prowadziłem szkolenie w pięknym dworku. Przed zajęciemi miałem wolne pół godziny. Wziąłem materiały szkoleniowe i wszedłem na wielką łąkę, wokół której rosły topole. Szumiał wiatr, grały owady, czuć było zapach trawy. Mogłem te pół godziny wykorzystać na to by przygotowywać się do zajęć, obmyślać, co zrobię i powiem, zastanawiać się jak to będzie, gdy szkolenie się skończy, itp. Straciłbym wtedy wszystko, co mnie otaczało. Odłożyłem materiały szkoleniowe i zacząłem się uważnie wsłuchiwać i przyglądać temu, co wokół. Co pewien czas powracały myśli o tym, co będzie, ale miałem poczucie, że najcenniejsze jest to co teraz. Nie chcę mówić, że w życiu nie ma, co planowac i trzeba żyć tylko chwilą obecną. Ale jeżeli sprawo przyciągania polega w praktyce na kierowaniu uwagi na to, co najcenniejsze, to dla mnie bardziej cenne jest to, co jest niż to, czego nie ma. To, co czuję niż to, czego nie czuję. To co rzeczywiste, niż to co fikcyjne

Zbyszek slusznie broni sie przed manipulowaniem uczuciami oraz wmawianiem sobie roznych emocji.
Jezeli ktos pozytywne myslenie oraz prawo przyciagania w ten sposob wdraza w zycie, to mysle, ze dobrze robi predko zarzucajac te praktyki. Bo moze sie skonczyc schizofrenia i odejsciem od rzeczywistosci. I po co to komu?

Zycie jest dlugotrwalym projektem i kazdy sam go prowadzi. Projektu tego nie mozna za kogos przeprowadzic. Zbyszek – jezeli rozumiem jego intencje – nie chce tego projektu komukolwiek ukladac za niego samego. Wskazuje rozne mozliwosci i metody jego ulozenia. Uzywa, jak sam nazywa, kluczy. I klucze te udostepnia innym. To godne pochwaly.

Jezeli prawo przyciagania uzyjesz w tym kontekscie – jako klucza otwierajacego wrota naszego codziennego zycia – mozna szybko ulec zludzeniu, ze na mysleniu mozna poprzestac a czyny juz sie nie licza. Nie wazna zatem motywacja, struktura i dyscyplina w codziennych obowiazkach; nie wazna nauka ich zdobywania; nie wazne wreszcie dazenie do jakiegokolwiek celu. A tu juz zaczyna sie sliska sciezka.
Najbardziej wzniosly cel nic nie pomoze, jezeli nie bede wiedzial jak postawic nastepny krok. A w oczekiwaniu na zycie, mozna je przegapic.

Romanse przychodza i odchodza. I niech pozostawia przyjemne wspomnienia. Ostac moze sie tylko milosc.

Emocji nie da się „wyrzucić”. Można je tylko:
1. Stłumić (udawać przed sobą, że ich nie masz) – to generuje pomieszanie i odcięcie od rzeczywistości; ludzie, którzy stosują tą strategię, mają gorszy kontakt z i innymi i światem
2. Poddać się im – pozwolić się im kotrolować – gdy np. czujesz strach uciekasz, gdy smutek siedzisz i nic nie robisz – to równiesz nie jest dobre
3. Zaakceptować je i robić swoje. Czuję strach, ale nie kieruję się nim. Myślę, że tą trzecią możliwość stosujesz. Tak naprawdę to nie jest wyrzucenie emocji, ale stawanie się większym niż one.

W każdym razie, rób z emocjami co chcesz byle nie:[1] tłumić ich (zgrywać się przed sobą, że ich nie masz) ; [2] poddawać się im.

Po prostu robisz. Aż wyjdzie. Kazda nieudana próba cię przybliża do tego dnia. Wyrzucasz strach, emocje na zewnątrz – jak ramki prez które na to patrzysz.
Nie analizujesz.