Bardzo wiele wątków się pojawiło. Myślę, że nie jestem w stanie wszystkiego zebrać i do wszystkiego się odnieść.

Może tylko jedno wyjaśnienie. Dosyć długo posługiwałem się terminem „akceptująca świadomość„. Tzn. świadomość własnych procesów psychicznych, nie związana z krytyką i ocenami. Zauważyłem jednak, że część osób ma większy problem z akceptacją, a część ze świadomością.

Gdy ktoś ma problem z akceptacją, ma bardzo mocne oczekiwania pod swoim adresem. Ciągle zmusza się do tego by czuć się tak a nie inaczej, ciągle podkoloryzowuje, to co się z nim działo lub dzieje. Ciągle żałuje, że czegoś nie czuł (lub czuł) oraz oczekuje, że będzie jakość się czuł. Oczekuje od siebie skupienia, radości i całego zestawu różnych emocji w różnych sytuacjach. Osoba taka musi się nauczyć akceptować, tzn. pomijać swoje wewnętrzne standardy i oczekiwania dotyczące wewnętrznych procesów psychicznych.

By się dobrze zrozumieć. Nie chodzi o to, by rezygnować ze standardów regulujących nasze zachowania. Dawniej taką osobą, której brakowało akceptacji nazywano skrupulatem. Skrupulant mógł np. spowiadać się: „przyszła mi do głowy grzeszna myśl, gdy zobaczyłem przebiegającą przez rynek półnagą kobietę”. Grzeszne myśli tymczasem są grzechem. Grzechem są czyny, a nie myśli, która na nas przychodzą. Grzechem byłoby dopiero pobiegnięcie za tą kobietą lub ciągłe powracanie do jej obrazu. (ok. nie jestem księdzem, ale tak mi się wydaje).

Zaakceptować to przyjąć do wiadomości całe spektrum stanów wewnętrznych i przestać dopasowywać czy rozliczać się z tego co czuję a co nie Oczywiście od strony praktycznej to trudne. Pomyślę na opisaniem jakiegoś zestawu ćwiczeń, które przybliżą to nie tylko teoretycznie. Bo mam wrażenie, że właśnie to Marzeno masz ma myśli. Pytasz: „jak to poczuć? jak tego doświadczyć”

Drugi składnik „akceptującej świadomości” to świadomość lub obserwacja. O ile osoby mające problemy z akceptacją częściej tłumią swoje doznania i czasem nawet nie wiedzą co czują, o tyle osoby mające problem z tym składnikiem bardzo dobrze wiedzą co czują. Często ponosi je wściekłość, rozpacz lub inne negatywne uczucia. Gdy takiej osobie mówisz o akceptacji, może zrobić coś, co jeszcze bardziej pogorszy jej stan. Jest bardziej dać się ponieść odczuciom.

Ewa zapytała czy jesteśmy odpowiedzialni za korygowanie naszych mysli i uczuć. Nie jesteśmy odpowiedzialni, wtedy gdy się pojawiają. Na przykład przychodzi na mnie odczucie wściekłości. Wolałbym nigdy nie czuć wściekłości, pogardy czy wstrętu. Ale nic z tym nie jestem w stanie zrobić. Po prostu to czuję. Ale to nie znaczy, że mogę uderzyć, ośmieszyć czy odrzucić kogoś. Jestem odpowiedzialny, za to, co zrobię, gdy jakaś myśl czy uczucie się pojawi. Np. gdy czuję wściekłość, szybko wychodzę i daję sobie pięć minut przerwy. Czekam tak długo aż ochłonę. Albo gdy mam ochotę zarzucić jakiś projekt, myslę, sobie, że mam tendencję do rezygnacji i mimo tego co czuję, powienienem się starać działać dalej, aż zrobię, to, co sobie zaplanowałem. Nie jestem odpowiedzilny za to, co się we mnie pojawia. Ale jestem odpowiedzialny za to, co zrobię, gdy się to pojawi. By być do tego zdolnym muszę nie tylko pozbyć się moich nierelanych oczekiwań zgodnie z którymi nigdy nie powienienem czuć negatywnych emocji (umiejętność akceptacji), ale muszę nauczyć się obserwacji. Uważnego patrzenie na to, co się ze mną dzieje. Wrażliwości na drobne nawet sygnały.
Akceptująca świadomość nie polega na zatem tym, by dać się ponosić emocjom.

Podsumowując, akceptująca świadomość dla róznych osób może znaczyć różne rzeczy. Na pewno jednak jest to umiejętność, która nam ułatwia, a nie utrudnia, celowe działanie.

Kasiu, bardzo dziękuję, cieszę się, że tekst był pomocny.

Nie będę odnosił się do Twoich komentarzy jak i będę zakładał, że Twoje pytania nie są kierowane do mnie.
Myślę, że odpowiada to Twoim oczekiwaniom.
Będę przypuszczalnie nadal zamieszczał moje komentarze, dlatego też już teraz proszę Cię, byś się nimi nie przejmowała i jeżeli nie sprawi Ci to trudności – nie odnoś się do nich. A jeżeli się nie da, to pisz w takim razie śmiało; nazywanie moich słów bełkotem, nie urąga mi w niczym, tak więc nie czuj się moją prośbą ograniczona. Chciałbym Ci zaledwie oszczędzić nieprzyjemnych emocji, nic więcej. I mnie samemu oczywiście również.
Życzę miłego dnia i owocnej dalszej dyskusji oraz pozdrawiam serdecznie.

To, o co pytam to nie jest kwestia mojego decydowania czy nie. Zbyszek proponuje pewien sposob patrzenia na siebie i system regulowania swoich (tzn znaszych, czytelnikow) kontaktow z rzeczywistoscia, poparty jego badaniami, obserwacjami i doswiadczeniem. Mnie ta propozycja intryguje i interesuje, co nie znaczy ze wszystko rozumiem i co wiecej nie zawsze udaje mi sie to stosowac. Odbiega od tego do czego przywyklam, stad pytania, czy tez watpliwosci, staram sie jak najlepiej zrozumiec to co Z. proponuje. To jest blog, wymiana idei. Po prostu zmagam sie probujac zastosowac pewne sugestie, stad pytania. Precyzja jest istotna. Co wlasnie mi sie w tym blogu generalnie podoba to Zbyszka zdolnosc do wylapania niuansow.

A Ty „rozmywasz” – ze tak sie wyraze – sens mojego pytania i mi mowisz ze ja moge decydowac ..Tu nie chodzi o moje decyzje czy o wiare tylko o zrozumienie i prawidlowe zastosowanie cwiczen.

I znowu Ci wyszlo „wszystko i nic”, czyli nie wiadomo o co chodzi.

Czy obserwowanie siebie przeszkadza w – jak piszesz – skupieniu na „innych sprawach“? Mnie nie przeszkadza, ale jak jest z Tobą, Marzeno, przeszkadza? Jeżeli tak, a „inne sprawy“ mają pierwszeństwo, to co stoi na przeszkadzie, żebyś przestała obserwować siebie? Bo Zbyszek tak każe? Bo Waldkowi się zachciało? Bo Ewa tak napisała? Bo ktoś inny twierdzi, że tak trzeba?

„Co zostaje z nas jesli mysli i uczucia tylko przeplywaja?“
Jeżeli tak jest, to z nas zostaje wtedy bardzo bardzo mało.

„Gdzie jest masza osobowosc, charakter?“
Jest kształtowana przez – jak piszesz – myśli i uczucia. Bo to, jakie myśli i uczucia w Tobie się pojawiają, jest odzwierciedleniem Ciebie samej. Myśli pojawiają się. Przychodzą. I nie pytają o zgodę. Nie pukają grzecznie czekając aż otworzysz drzwi. Uczucia również. Jednak tylko te, które znajdują w Tobie rezonans. Wszystkie inne, które nie znajdują w Tobie niczego, o co mogłyby się zahaczyć, znikają niepostrzeżenie i bez śladu. Nawet nie jesteś w stanie ich zauważyć.

To nie ja odpowiadam za myśli, które wywołają w Tobie moje zdania. To nie ja jestem winny uczuciom, które pojawią się w Tobie w trakcie czytania tych słów.
Stoi to oczywiście w sprzeczności z tym, czym nas karmiono od dziecka. Ale nic na to nie poradzę, że karmiono nas nieprawdą. Uczono nas, że jeżeli ktoś wywoła w nas złość, to on jest winny tej złości.

Jeżeli chcesz, możesz w to wierzyć. Możesz doszukiwać się winy w moim języku i stylu pisania, jeżeli język i styl sprawiają, że treść jest dla Ciebie “myląca”.

Pozwól, że zrekapituluję mój wywód w jednym zdaniu: “wszystko i nic”.

Zyczę Ci, Marzeno, miłego dnia i pozdrawiam serdecznie.