P.S. Bardzo mi się podoba Twoja strona Zbyszku, bo nie namawiasz do zmian. Zachęcasz do obserwacji siebie, doceniania teraźniejszości, akceptacji swoich myśli i emocji. Bardzo dziękuję, bo dzięki Tobie zaczynam patrzeć inaczej na wszystko wokół i na siebie

Prosząc kogoś o „chlebek” nie oznacza, że gdy usłyszę, że nie wypada tak prosić, to jestem niepokorny. Może to oznaczać, że osoba która tak powiedziała sama nie zna definicji pokory, myśli że jest nią „nieproszenie”. Potem taki chłopak, którego właśnie nauczono błędnej definicji pokory, błędnie odbiera życie. Gdyby nie czytać papierowych poradników, to ludzie nie byliby świadomi, obrośnięci byliby nadal zabobonami, religiami i ślepymi wierzeniami, bo każdy bałby się myśleć i dzielić swoimi przemyśleniami. Rynek to potężny mechanizm i sam zweryfikuje, nauczycieli sukcesu prawdziwych i nieprawdziwych. Są dwudziestolatkowi, którzy odnieśli większy sukces niż Ty i ja, np Kamil Cebulski, właśnie dlatego, że byli niepokorni i samodzielnie myślący, nie zgadzali się na to co im się proponowało i sami chcieli odkryć klucz do sukcesu. W oczach wielu byli niepokorni i „chleba by od nich nie otrzymali”. Wystarczy z góry założyć, że wiele osób będzie przeciw i się tym nie przejmować i nie marnować energii na takich. Inny dwudziestolatek np taki o którym pisałeś, że jest pewny siebie i uczy sukcesu, może to z powodzeniem robić dlatego, że dla niego definicja sukcesu jest czymś innym niż dla Ciebie i wielu ludzi jest zainteresowanych jego definicją sukcesu. Prowadząc szkolenia stale się rozwija, a tym samym zbliża do sukcesu, więc postanowił się dzielić z innym swoją wiedzą w trakcie dochodzenia do sukcesu. Ty Zbyszku widocznie preferujesz naukę od ludzi sukcesu, którzy już coś osiągnęli, po co żeby iść po ich śladach…? Jeśli miałbyś iść po śniegu, po moich śladach przez odległość np kilometra, stopa w stopę, to i tak by Ci się nie udało i straciłbyś równowagę, a co dopiero mówić o sukcesie życiowym, wzorowanym na kimś. Może na takich szkoleniach nie uczy się jak osiągnąć sukces, tylko na co warto zwrócić uwagę, chcąc osiągnąć sukces. Nie da się. Ilu polskich krezusów, napisało książkę jako dość do wielkich pieniędzy? A ilu dwudziestolatków napisało poradniki jak dojść do pieniędzy i to najczęściej ich przemyślenia otwierają Ci umysł. Odnośnie wzorowani się na kimś jak osiągnąć sukces to (wszelkie poradniki wkrótce umrą śmierci naturalną, bo ludzie zaczynają rozumieć, że mówić o seksie to nie to samo co go uprawiać i automatycznie będą wybierać praktyków, ale myślę, że wiek nie jest istotny. Jeśli nauczyciel sukcesu jest młodszy, to jest mniej pokrzywiony przez życie, ominął go stan wojenny i nie nauczy się kombinowania, ale ma przez to inne spojrzenie na świat. Każdy wie, że reklama ma na celu skłonić do zakupu i tak samo jest ze szkoleniami, szkolący też wie, że musi krótko i treściwie przekonać do udziału w szkoleniu, więc użyje do tego marketingowych technik. A jeśliby jakość kursu okazała się do bani, to uczestnicy zanieśli by tę wiadomość do każdego umysłu, poprzez internet. Może nagranie, które oglądałeś, było nagrane w innym celu niż myślisz i tego nie zrozumiałeś. Opisałeś przypadek osoby, która była pewna siebie i po operacji była w cięższym stanie. Nic nam to nie mówi, nie wiemy ile razy ta jej pewność siebie tak naprawdę jej pomagała wychodzić z opresji i unikać destrukcyjnych myśli. Nie wiadomo, czy obydwaj pacjenci chorowali na to samo?, a jeśli nawet tak to mogli mieć różną odporność organizmu spowodowaną dotychczasowym życiem. Niby coś tam zauważyłeś, ale wiedzy na temat pokory i pychy bym na tym doświadczeniu nie budował, bo to aż groźne. M.in. z tego powodu, że gdy ukarzą się komentarze czytelników bloga, to jako „autorytet” musisz konsekwentnie bronić swojego punktu widzenia, a to już można podciągnąć pod pychę. Ludzie podejmują decyzje, w różny sposób, są tacy co mają już wypróbowane sposoby i stosują określone metody, np rozpisują sobie na papierze, w wielu przypadkach im się to sprawdza dlatego to stosują, ale nic nie ma na 100%, więc pewnego razu ich decyzja może się okazać błędna, a prawidłowa kogoś kto podjął decyzję bez namysłu widział to taki obserwator jak powiedzmy TY (piszący bloga) i pomyślał, że napisze o tym bloga jak to spontaniczne decyzje są skuteczniejsze od przemyślanych. Nie można tak generalizować Uważam, że każda metoda działa i każdy ma rację, tylko nie w każdych warunkach.

Pozdrawiam

Heniuś

To mój pierwszy komentarz tutaj, dlatego też najpierw chciałbym pogratulować Ci Zbyszku kapitalnego bloga. Uwielbiam czytać Twoje teksty, dlaczego? Bo potrafisz przyznać się, że jesteś niedoskonały, tak jak i my wszyscy.

Mam pewien problem jak w praktyce zastosować to, co napisałeś o pysze i pokorze. Przy okazji hobby, które praktykuje często mam do czynienia z miksem, o którym wspominasz. Startuję w rajdach przygodowych – w skrócie to zawody sportowe, które polegają na pokonywaniu sporych dystansów biegiem/na rowerze/rolkach/kajaku itd. Nieodłącznym elementem w tej zabawie jest przekraczanie siebie, swoich własnych możliwości, ograniczeń, przekraczania kolejnych barier. Świadom jestem swojej słabości – każda kolejna porażka uczy mnie pokory, wiem ile jeszcze muszę zrobić, ile pracy jest przede mną.

Jednocześnie stając na starcie rajdu muszę być pewny siebie – nie mogę zakładać, że mi się nie powiedzie, każda wątpliwość wyjdzie prędzej czy później w trudnym momencie. Tak samo muszę mieć wewnętrzną pewność, że to, co robię na co dzień, te wszystkie treningi przbliżają mnie do moich ostatecznych celów na tym polu. Napisałeś: „Pycha polega na tym, że człowiekowi wydaj się, że zawsze i ze wszystkim sobie poradzi. Że zawsze wszystko mu się uda i że zawsze będzie miał wiele sił. To złudzenia, dziecinada, przebieranki, strojenie się w teatralne kostiumy, ubieranie papierowych koron.”

Co złego jest w pielęgnacji w sobie uczucia pewności, że ostatecznie wszystko będzie tak jak sobie to wymarzyłem? Że ostatecznie uda mi się zrealizować moje marzenia. Zdaje sobie sprawę ze swych słabości, ale wierzę jednocześnie, że uda mi się je kiedyś poprawić. Jak „zmiksować” świadomość własnych ułomności i tym, że nie zawsze jest fajnie z takim zdrowym optymizmem, przekonaniem, że kiedyś tam uda nam się to, co sobie zamierzyliśmy? To pycha czy po porstu optymizm?

Zgodzę się, że papierowa wiedza a wiedza praktyczna to 2 zupełnie różne sprawy. Znów odwołam się do mojego hobby – jestem zwolennikiem maksymy „nie poddawaj się nigdy”. Nawet napisałem na własne potrzeby rajdowy dekalog, ta pozycja była na pierwszym miejscu, i co? Od tamtego czasu minęło już nieco czasu, a mi przydarzyło się kilka wstydliwych „wycofów” – to jest to o czym pisał Zbyszek, siedząc w domu w wygodnym fotelu (na moim blogu takie podejście nazywamy „perspektywą kanapową” ) możemy pewni siebie głosić takie hasła, wszystko jednak wychodzi w praktyce, w tych najtrudniejszych momentach, gdy człowiek zaczyna pytać „po co?”, „dlaczego?”.