Komentarze do: Poznaj cztery umiejętności konstruktywnej obsługi siebie samego: akceptacja

Autor: Sagitta78

Sagitta78 — Fri, 06 May 2011 22:11:55 +0000

Ja się uczyłam długo akceptacji i wciąż zdarzają mi się wpadki w temacie… Ale podam przykład, jak to u mnie działa. Mój eks zerwał ze mną w okropny sposób, praktycznie wyrzucił mnie na ulicę ze wspólnie wynajmowanego mieszkania i jeszcze robił problemy z przeprowadzką. No i dowiedziałam się,że mnie okłamywał i zdradzał. Po tym wszystkim przeżyłam cały zestaw uczuć- od zaskoczenia po bezradność, poczucie odrzucenia, wykorzystania, bycia ofiarą, następnie nienawiści i chęć zemsty. I każde z tych uczuć było we mnie dokładnie tyle ile potrzebowało być. Czułam się smutna to płakałam. Czułam się skrzywdzona, to jak małe dziecko szukałam wsparcia i pocieszenia. A kiedy nienawidziłam-to NIENAWIDZIŁAM. Koleżanka próbowała mnie namówić,żebym wybaczyła, Na siłę,wbrew sobie. A ja wiedziałam,że muszę sobie i emocjom dać czas, zaakceptować je, nie wyrzekać się ich, nie udawać,że ich nie ma tylko po to, by poczuć się lepszą, silniejszą itp. Dało mi to poczucie przestrzeni- pomimo tego co się zdarzyło, miałam poczucie mocy, i stanęłam na nogi, silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. A teraz jestem wdzięczna byłemu za kilka bezcennych lekcji, jakich mi, mimo woli, udzielił. Nie warto wojować całe życie z własnymi uczuciami, bo to zużywa zbyt wiele energii, którą można wykorzystać na coś konstruktywnego. To takie całkiem subiektywne moje przemyślenia.

Autor: Lucyna

Lucyna — Fri, 18 Dec 2009 20:48:15 +0000

Zauważyłam, że lepiej wyedukowani ludzie chętniej przyznają się do niewiedzy. Otoczenie nazywa to skromnością.

Mam ochotę bardzo często w pracy wyznać: nie znam się na tym wystarczająco dobrze. Ale powstrzymuję się, bo ludzie oczekują, bym wiedziała, co robię.

Autor: marzena

marzena — Thu, 03 Dec 2009 09:19:10 +0000

Czy mozesz w tym kontkescie zdefiniowac „twardy charakter”? ja nie bardzo wiem co dokladnie ludzie maja na mysli kiedy o kims mowia/pisza ze ma twardy charakter.

Autor: Dlaczego warto nauczyć się przerywać fuzję poznawczą? | Energia Wewnętrzna

Dlaczego warto nauczyć się przerywać fuzję poznawczą? | Energia Wewnętrzna — Tue, 01 Dec 2009 11:33:08 +0000

[...] Ten artykuł jest drugim z cyklu „Poznaj cztery umiejętności konstruktywnej obsługi siebie samego”. Pierwszy z nich był poświęcony umiejętności akceptacji. [...]

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Tue, 01 Dec 2009 10:37:07 +0000

Bardzo się cieszę
Ciągle będę czekał na komentarze, ale możemy już chyab wrócić do normalnych postów.

Autor: Asia

Asia — Mon, 30 Nov 2009 10:25:49 +0000

Kupiona ale w wersji drukowanej więc muszę trochę poczekać

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Mon, 30 Nov 2009 07:50:29 +0000

Miałem umieścić kolejny odcinek cyklu. Jest już gotowy i czeka. Ale będzie pewne opóźnienie. Muszę teraz trochę poreklamować mój „szczypiorek”. Tak, wyszła moja książka. Kupcie ją ludzie i dajcie mi za co żyć

Przez chwilę będę was nagabywał a potem (najpóźniej we wtorek lub środę) wrócę do cyklu.

No to jak, książka już kupiona?

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Mon, 30 Nov 2009 07:46:38 +0000

„Udaje sie nawet zatrzymać na chwile ten głos” – Asiu, a po co go zatrzymujesz? To kochany, sympatyczny głos, niech sobie zrzędzi jak lubi. Zamiast z nim walczyć przywitaj go z radością. On też ma prawo być w tobie. Też wymaga trochę miłości J

Gorzej z tymi emocjami, wiążącymi się z lękiem i dyskomfortem. Akceptacja nie wyklucza robienia czegoś z nimi. Jak pada deszcz i masz parasol – wyciągnij go. Jeżeli np. czujesz lęk, że nie jesteś dobrze przygotowana, to się zacznij lepiej przygotowywać, itp.
Ale jak nie masz parasola, idź tak gdzie miała iść i nie chowaj się pod okapem.
Znacznie większy ból niż lęk i dyskomfort wywołuje przerażanie, że mamy w sobie lęk i dyskomfort.
Niepokój jest nieprzyjemny, ale jest darem, który pozwala nam się rozwijając. Kierkgaard pisał:
„nauczyć się poznawać niepokój to przedsięwzięcie, którego musi się podjąć każdy człowiek, jeżeli nie chce zginąć na skutek nieznajomości niepokoju, albo na skutek pogrążenie się w nim. Ten zatem, kto nauczył się być niespokojnym we właściwy sposób, nauczył się rzeczy najistotniejszej”.
Dziękuję, za gratulację

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Mon, 30 Nov 2009 07:32:59 +0000

Ewo, jeżeli chcesz odpowiedzi na to pytanie, to spróbuj. Co by się stało, gdyby się okazało, że wcale nie musisz być taka „bystra” i „udolna”? Że masz prawo być nieudolna, małobystra, zagmatwana, nierozwiajająca się czy jaka tam chcesz? Spróbuj przez dzień, albo przez godzinę starać się nie oczekiwać pod swoim adresem czegokolwiek. Gdy usłyszysz: „musisz się bardziej starać, musisz się rozwijać,,,”, powiedz sobie „dobra, dobra, to też mam prawo być we mnie”. Wtedy sama zobaczysz gdzie jest rozwój.

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Mon, 30 Nov 2009 07:25:22 +0000

Dziś rano musiałem wymienić w swoi samochodzie żarówkę. Była w takim miejscu, że nie mogłem nic zobaczyć. Gdzie się zwalnia tą sprężynę mocującą? Gdzie jest ten zatrzask? Nie miałem lusterka by tak włożyć i przyjrzeć się jak jest zamocowana. Próbowałem nawet włożyć tam komórkę i zrobić zdjęcie by móc się przyjrzeć, ale to też wiele nie dało. Jedyne co mogłem zrobić to posłużyć się dotykiem. Zamknąłem oczy i zacząłem macać. Trochę mi to zajęła, ale w końcu się udało.
Marzeno, To, że nie możesz tego zrozumieć jest doskonale poprawną reakcją. Tak ma być. Tego nie da się zrozumieć. To trzeba „wymacać”. Spróbować. To, co w tym wszystkim jest najtrudniejsze, to przekroczenie naszego rozgadanego, dyskursywnego umysłu. Logiczny umysł jest doskonałym narzędziem by rozwiązywać problemy. Ale nie tego rodzaju. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że wszystko „widzimy” i rozumiemy. Tyle, że z tą akceptacją jest jak z tą żaróweczka. Ta, nie da się wszystkie zobaczyć.

Autor: Asia

Asia — Sun, 29 Nov 2009 11:08:50 +0000

A mi przychodzi do głowy coś takiego: owszem, jestem w stanie przyznać się juz do swoich emocji. Udaje sie nawet zatrzymać na chwile ten głos „to bez sensu, weź się w garść” -ale tylko na chwilę. Choć mogę wytrzymać z tymi emocjami, to nie podobają mi się i tak naprawdę wcale ich nie chcę, bo wywołują silny lęk i dyskomfort.
Oczywiście wiąże się to z tym, co napisałeś na poczatku – nie jest to takie proste. To raczej proces dochodzenia do akceptacji siebie takim, jakim sie po prostu jest w danej chwili, ze wszelkimi emocjami i oczekiwaniami.
Fajny pomysł na cykl i gratuluję nowej książki

Autor: ewa

ewa — Sat, 28 Nov 2009 19:00:29 +0000

męczy mnie to czego doznaję. nie chcę tego świadomie doznawać. . boję sie że taka jestem na prawdę /nieudolna , mało bystra/ i taka pozostanę. i jak się ma puszczanie oczekiwań pod swoim adresem do pracy nad sobą?

Autor: marzena

marzena — Sat, 28 Nov 2009 17:07:12 +0000

Nadal nie rozumiem tej akceptacji. Zaakceptowac – wynika z tego artykulu – to przyznac sie do wszystkich uczuc, mysli, zdrzen etc. Czyli rozumiec ze cos sie czuje czy sie zrobilo, czy jest tak i tak, Ale zaakceptowac to to znaczy ze co? ze nie mam oczekiwan pod swoim adresem? A moze po prostu przestac sie tym przejmowac? Bylo, minelo.
No. wezmy Polanskiego w wiezieniu (tylko dlatego ze wiemy jak i dlaczego sie tam znalazl…ale mozna myslec o innej osobie, chodzi bardziej o stutacje, troche perfidna). Co dla czlowieka ktory jest w takiej sytuacji moze znaczyc „akceptacja”?
-przyjrzec sie emocjom z boku: nawet jak sie patrzy z boku to i tak ma sie te emocje, wiec nie wiem jak znalesc to miejsce z ktorego spogladac bez obciazenia emocjonalnego.

Autor: Zbyszek Ryżak

Zbyszek Ryżak — Sat, 28 Nov 2009 14:08:15 +0000

Zapomniałem dodać, że umiejętność akceptacji to inaczej umiejętność „porzucania nadziei”czy puszczania oczekiwań pod swoim adresem.