Pozdrawiam

Oczekując od Ciebie czegoś innego, niż to, na co to Ty się decydujesz, byłbym jak jakaś cizia mająca w pogardzie ślusarza dlatego, że nie jest lekarzem. Mnie tytuły nie oślepiają.
Pod tym względem jestem fanem Młynarskiego z jego mottem: „róbmy swoje!“.
Twoja wiedza jest dostatecznie obszerna, by obronić się przed kazda plytką krytyką. A zwolennicy tzw. wiedzy akademickiej nigdy mi nie imponowali. Nie wierzę, żeby ktoś popisujący się recytacją Kanta na pamięć, był w stanie zgłębić treść jego dzieł. Gdy zgłębi, przestanie recytować.

Twoje zestawienie Górala z profesorem bardzo mi się podoba.
Z kolei połączenie ginekologa i miłości już mniej. Niesłusznie ustawiasz poprzeczkę biednym ginekologom na wysokości, na którą ginekologia wcale ich nie wznosi. Przecież ginekolog nie jest fachowcem od miłości. I nie miłość jest przedmiotem jego studiów. Dlaczego więc miałby o niej wiedzieć więcej, niż Ty czy ja?

Inaczej już z neurobiologią wobec kwestii procesów składających się na podejmowanie decyzji. Niemniej jednak perspektywa neurobiologa nie musi Cię interesować. Pytając chciałem wiedzieć. To nie była sugestia lub zakamuflowane oczekiwanie. Możesz olać tę kwestię zupełnie i ja nie będę miał Ci tego za złe. Jednak gdyby okazało się, że te dziedziny stoją w obrębie horyzontu Twoich zainteresowań to Twoje opinie i interpretacje będą dla mnie bardzo ciekawe i chetnie sie z nimi zaznajomie.

Poruszając się po głębokościach nie jesteś ani lepszy ani bardziej wartościowy. Robisz po prostu swoje. Płetwonurek robi swoje i pływak również. Jeden w głębi, drugi na powierzchni.

Ja również dziękuję Porcelanko

Co to jest głębia? Mnie się kojarzy z tym co uprawia większość pracowników dydaktycznych i naukowców na całym świecie: mówieniem banalnych rzeczy tak by wydawało się, że znaczą więcej. Nie wiem wiele na temat badań neurobiologów i nie mogę się wypowiadać. Mam raczej ogólną, nieco niechętną postawę. Dla mnie to ginekolodzy. Zamiast kochać się z kobietą wolą przyglądać się fizjologii. Owszem, ginekologia jest w pewnych sytuacjach potrzebna, ale niewiele pomaga w miłości. Redukcjonizm wolnej woli i świadomości do czasów reakcji czy przepływów krwi w mózgu nie jest czymś co mnie przekonuje. Mówienie o świadomości i wolnej woli w terminach neurobiologicznych to jak mówienie przez ginekologa o miłości.

Wracając do głębokości. Moje niewielkie doświadczenia z nauką, nauczyły mnie, że rzeczy, które wielu uważa za „głębokie” zazwyczaj są często przyziemnie i powierzchowne tyle, że powiedziane w sposób nieudolny. Gdy mówi niekomunikatywny pan profesor, ludzie kiwają głowami. Gdy to samo mówi prosty góral ludzie się śmieją.

Oczywiście nie zawsze tak jest. Ale ja wybieram trzymania się powierzchni. Zakładam, że jeżeli większość ludzi nie jest w stanie zrozumieć tego co mówię, to znaczy, że ja sam tego nie rozumiem i powinienem się nad tym zastanowić.

A co do Kierkegarda – niestety nie przeczytałem ani jednej jego książki. Znam go tylko z cytatów z Viktora Frankla i Rollo Maya. Ale już zaplanowałem wyprawę do biblioteki.

Artykuł przemawia do mnie.

„Działanie jest warunkiem szczęścia“ – piszesz. To skrót i to olbrzymi. Można zacząć wyliczać warunki, od których zależy szczęście. Działanie będzie dla niektórych jednym z nich. Lecz gdy opuścisz powierzchnię, odkryjesz, że szczęście uwarunkowane czymkolwiek jest ułudą.
“Osiągnę szczęście pod warunkiem, że… (skupię się na działaniu… nie będę się skupiał na…)” – jest drogą do nikąd. “Warunek szczęścia” jest jak “przepis na życie”. Można się tymi pojęciami posługiwać. Ale tylko ślizgając się po powierzchni. Droga do szczęścia jest bezwarunkowa. Użyłeś ciekawego przykładu: facet siedzący na torach i stale przyznający Ci rację. Można tym przykładem rozbawiać publikę. Pod warunkiem, że nie będzie on realnym przypadkiem. Gdy ktoś faktycznie jest w podobnej sytuacji, zaczyna sie tragedia. I każdy śmiech jest ciosem. Albo nawet i to już nie. I wtedy albo chcesz pomóc i schodzisz na głębokość, w której poruszał się Kierkegaard (którego cytujesz) albo pozostajesz na powierzchni wraz z rozbawioną publiką.

Zdecydowałeś się pozostać na powierzchni. Tam możesz pomóc większej liczbie osób bo tam czekają tłumy.
A Twoją zdeklarowaną misją jest pomaganie innym więc przy nich Twoje miejsce.

Powiedz Zbyszku, jak interpretujesz wyniki eksperymentów Benjamina Libet’a? Czy interesowały Cię późniejsze nurty, w których neurobiolodzy zajmowali się procesami pracy naszego mózgu? Czy śledzisz aktualne badania prowadzone w Lipsku i Berlinie przez J-D. Hanes’a w Instytucie Max’a Planck’a?

Dziękuję Olu. Masz rację, nie odrzucam rozwoju, napisałem o „braku umiaru” w zajmowaniu się sobą.

Ciekawe, że napisałaś o gitarze. Gdy już wstawiłem tekst na stronę pomyślałem, że to porównania nie zawsze jest dobre.

Jeżeli chodzi o mnie kiedyś myślałem, że jestem jak gitara – mogę, przy odrobinie umiejętności, wydobywać z siebie kilka linii melodycznych. Potem, gdy to się nie udawało, pomyślałem, że jestem jak flet – mogę grać jedną melodią naraz. Ale potem okazało się, że nawet tego nie potrafię i że jestem raczej baranim rogiem, który potrafi wydawać z siebie jeden prosty dźwięk na tej samej wysokości. Baraniego rogu się nie stroi, tylko w niego dmie. Nie ma pięknego dźwięku, choć sam fakt, że rozbrzmiewa jest ważny.
Gdyby nie to, że co pewien czas uświadamiam sobie, że jestem tylko „baranim rogiem”, w który wystarczy dąć, nigdy nic bym nie napisał. Ciągle bym czekał, przygotowywał się, dostrajał, porównywał i uczył.

Pozdrawiam